Skip to main content

Βάτικα

Στα όρια της στεριάς και του πελάγους

Υπάρχουν τόποι που τους επισκέπτεσαι και τόποι που σε καλούν για χρόνια πριν φτάσεις ως αυτούς. Τα Βάτικα ήταν για μένα ένας τέτοιος τόπος. Ίσως γιατί στο βάθος τους υπήρχε πάντα ο Μαλέας. Ένα όνομα που επέστρεφε ξανά και ξανά μέσα από χάρτες, αφηγήσεις και ιστορίες ναυτικών. Ένα άκρο της γης που έμοιαζε να βρίσκεται ταυτόχρονα πολύ μακριά και παράξενα κοντά.

Από τη Νεάπολη ξεκινάς σχεδόν πάντα με τη θάλασσα δίπλα σου. Άλλοτε την έχεις μπροστά, στον μεγάλο κόλπο και στην παραλία της πόλης, κι άλλοτε τη νιώθεις να σε ακολουθεί όσο ο δρόμος τραβά προς την Αγία Μαρίνα και τον Μαλέα. Μέσα σε λίγα χιλιόμετρα περνάς από την καθημερινότητα του λιμανιού σε έναν κόσμο από βράχο, αλάτι και ανέμους που φυσούν από παλιά.

 

Η πόλη που θυμίζει νησί

Η Νεάπολη είναι από εκείνες τις μικρές θαλασσινές πολιτείες που σε κάνουν να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην ηπειρωτική Ελλάδα. Μια βόλτα στην προκυμαία αρκεί. Τα ψαροκάικα μπαινοβγαίνουν στο λιμάνι, οι παρέες απλώνονται στα καφενεία και το βλέμμα ταξιδεύει διαρκώς προς τα Κύθηρα και το ανοιχτό πέλαγος. Ως νησιώτισσα αναγνώρισα αμέσως κάτι γνώριμο: τον τρόπο που η θάλασσα καθορίζει τον ρυθμό της μέρας, τις κουβέντες, τις αναμονές και τις αναχωρήσεις. Εδώ η θάλασσα δεν είναι μόνο θέα αλλά κομμάτι της καθημερινότητας.

Στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας, η Νεάπολη παραμένει το φυσικό κέντρο των Βατίκων. Η ιστορία της ακουμπά στις αρχαίες Βοιές, που γνώρισαν ακμή στα ρωμαϊκά χρόνια πριν ο μεγάλος σεισμός του 375 μ.Χ. οδηγήσει στην παρακμή τους και βυθίσει τμήμα τους στη θάλασσα. Πολύ αργότερα, η σύγχρονη πόλη αναπτύχθηκε ως λιμάνι και πύλη επικοινωνίας με τον Πειραιά, σε μια περιοχή που για δεκαετίες παρέμεινε ουσιαστικά απομονωμένη από το οδικό δίκτυο της Πελοποννήσου. Ίσως γι’ αυτό η ναυτική της ταυτότητα δεν μοιάζει με τουριστικό αφήγημα αλλά με μνήμη. Ο «Βατικιώτης Θαλασσινός» στην είσοδο του λιμανιού, το Μουσείο Ναυτικής Τέχνης και Παράδοσης στη συνοικία Βροντά και οι ιστορίες των ανθρώπων του τόπου λένε την ίδια ιστορία: εδώ η ζωή μετριόταν πάντα με τον καιρό, τα καΐκια και το πέλαγος.

Η Νεάπολη παραμένει η φυσική αφετηρία για να γνωρίσει κανείς τα Βάτικα. Από εδώ ξεκινούν δρόμοι και μονοπάτια που οδηγούν προς την Αγία Μαρίνα, την Αγία Ειρήνη, τα Βελανίδια και τον θρυλικό Μαλέα. Κι αν υπάρχει ένας τόπος που λειτουργεί σαν πέρασμα προς όλα όσα ακολουθούν, είναι αυτός.

 

Τοπίο έξω από τον χρόνο

Ακολουθώντας τον δρόμο προς την Αγία Μαρίνα, το τοπίο αρχίζει να αλλάζει σχεδόν ανεπαίσθητα. Η θάλασσα παραμένει δίπλα σου, όμως κάτι γίνεται πιο άγριο, πιο γυμνό. Η θάλασσα, ο βράχος και ο άνεμος έμοιαζαν να βρίσκονται εκεί από πάντα, αδιάφοροι για τον χρόνο των ανθρώπων. Οι βράχοι έχουν σμιλευτεί από το αλάτι και τον αέρα σε αλλόκοτα σχήματα. Απολιθωμένοι κορμοί ξεπροβάλλουν μέσα από την πέτρα σαν τα απομεινάρια ενός κόσμου που χάθηκε εκατομμύρια χρόνια πριν. Γύρω τους, μικρές λεκάνες γεμίζουν με θαλασσινό νερό και οι αποχρώσεις του λευκού, της ώχρας και του γαλάζιου δημιουργούν μια εικόνα που μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση κάποιου χαμένου κόσμου παρά με ελληνικό καλοκαίρι.

Κι όμως, όσο απόκοσμο κι αν μοιάζει, το τοπίο παραμένει βαθιά θαλασσινό. Το απολιθωμένο δάσος απλώνεται σχεδόν πάνω στο κύμα. Περπατάς ανάμεσα σε ίχνη ζωής εκατομμυρίων ετών, σε κορμούς που μεταμορφώθηκαν σε πέτρα πολύ πριν υπάρξει ανθρώπινη μνήμη, και λίγα μέτρα πιο πέρα βουτάς στα διάφανα νερά του Μυρτώου. Λίγα μέρη συνδυάζουν τόσο παράδοξα τον βαθύ γεωλογικό χρόνο με την απλότητα ενός καλοκαιρινού μπάνιου.

Πριν από περίπου δύο έως τρία εκατομμύρια χρόνια, στη θέση αυτή απλωνόταν ένα εκτεταμένο φοινικόδασος. Σεισμοί, ηφαιστειακή δραστηριότητα και μεταβολές της στάθμης της θάλασσας μετέτρεψαν σταδιακά εκείνο το τροπικό τοπίο σε ένα μοναδικό απολιθωμένο οικοσύστημα. Κορμοί, ρίζες, καρποί φοινίκων αλλά και ίχνη θαλάσσιας ζωής μαρτυρούν μέχρι σήμερα τις αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις του τόπου. Για τους γεωλόγους αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα ασβεστολιθικής απολίθωσης στην Ευρώπη. Κι είναι από εκείνα τα μέρη που δεν τα θυμάσαι για όσα έμαθες, αλλά για την αίσθηση πως περπάτησες για λίγο πάνω στα ίχνη ενός κόσμου που χάθηκε, χωρίς ποτέ να πάψει να υπάρχει.

Περπατάς ανάμεσα σε ίχνη ζωής εκατομμυρίων ετών και λίγα μέτρα πιο πέρα βουτάς στα διάφανα νερά του Μυρτώου.

Αν το Απολιθωμένο Δάσος θυμίζει έναν κόσμο που ακινητοποιήθηκε μέσα στον χρόνο, το Σπήλαιο Καστανιάς αποκαλύπτει έναν κόσμο που εξακολουθεί να δημιουργείται.

Στα όρια της σιωπής

Από το Απολιθωμένο Δάσος ο δρόμος συνεχίζει προς την Αγία Μαρίνα και από εκεί παραδίδεται ξανά στο μονοπάτι. Η θάλασσα παραμένει διαρκώς παρούσα, όμως εδώ το τοπίο γίνεται πιο άγριο. Οι βράχοι υψώνονται πάνω από το Μυρτώο, ο άνεμος δυναμώνει και η αίσθηση ότι πλησιάζεις σε έναν τόπο παλιό, σχεδόν ξεχασμένο, γίνεται όλο και πιο έντονη.

Η Αγία Ειρήνη η Καβομαλούσα βρίσκεται περίπου μία ώρα πεζοπορίας από την Αγία Μαρίνα. Δεν είναι απλώς μία μονή. Είναι ένας από εκείνους τους τόπους όπου το τοπίο, η σιωπή και η πίστη μοιάζουν να γεννήθηκαν μαζί. Το μονοπάτι κινείται πάνω από τις απόκρημνες ακτές του Μυρτώου. Άλλοτε περνά ανάμεσα σε θυμάρια και φρύγανα, άλλοτε πλησιάζει τόσο στο χείλος των βράχων ώστε το πέλαγος μοιάζει να ανοίγεται κάτω από τα πόδια σου. Όσο προχωράς, οι ήχοι λιγοστεύουν. Στο τέλος μένουν μόνο ο άνεμος, τα κύματα και ο ρυθμός των βημάτων. Λίγο πριν από τη μονή εμφανίζεται το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, σκαρφαλωμένο πάνω από τη θάλασσα. Δεν ξεχωρίζει από το τοπίο· μοιάζει να αναδύθηκε από αυτό. Τα Κύθηρα διακρίνονται καθαρά στον ορίζοντα και για λίγο έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο κόσμους: τη στεριά που απομακρύνεται πίσω σου και το πέλαγος που ανοίγεται μπροστά. Στο τέλος της διαδρομής εμφανίζεται η λευκή μονή της Αγίας Ειρήνης. Οι λευκοί θόλοι, τα πέτρινα περάσματα και τα μικρά κελιά στέκουν εδώ επί αιώνες, εκτεθειμένα στον άνεμο και στο αλάτι, σαν φυσική συνέχεια των βράχων. Το σημερινό προσκύνημα χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα πάνω στα ερείπια παλαιότερου ναού, ενώ στην ευρύτερη περιοχή σώζονται διάσπαρτα ασκηταριά που μαρτυρούν τη μακραίωνη μοναστική παρουσία στον Μαλέα.

Υπάρχει όμως ένας τρόπος να γνωρίσεις πραγματικά αυτόν τον τόπο: να μείνεις. Να δεχτείς τη φιλοξενία του και, έστω για μία νύχτα, να ζήσεις με τους δικούς του όρους. Ύστερα από συνεννόηση, μπορεί κανείς να διανυκτερεύσει σε ένα από τα λιτά κελιά της μονής, που κοιτάζουν κατευθείαν στο πέλαγος. Εδώ έζησε ο μοναχός Καλογερόγιαννης, ενώ τα κελιά διατηρούνται μέχρι σήμερα σχεδόν όπως τα παρέδωσε ο χρόνος. Ένα κρεβάτι, λίγα σκεύη, ένα γκαζάκι για καφέ και ένα παράθυρο ανοιγμένο στον άνεμο και στη θάλασσα. Η διαμονή προϋποθέτει μια μικρή πράξη ευθύνης: να έχεις μαζί σου νερό, τα απαραίτητα τρόφιμα και να αφήσεις τον χώρο όπως τον βρήκες. Ίσως γι’ αυτό η εμπειρία μοιάζει λιγότερο με διαμονή και περισσότερο με συμμετοχή στον ρυθμό ενός τόπου που εξακολουθεί να ζει με τους δικούς του όρους.

Καθισμένη εκεί, με τη θάλασσα να γεμίζει ολόκληρο το βλέμμα, κατάλαβα πως η απομόνωση σ’ αυτό το σημείο δεν μοιάζει με στέρηση αλλά με επιλογή. Ο Μαλέας υπήρξε για αιώνες τόπος ασκητών και ερημιτών, γεγονός που του χάρισε το προσωνύμιο «Μικρό Άγιο Όρος της Πελοποννήσου». Στις απόκρημνες πλαγιές του σώζονται ακόμη ίχνη αυτής της παράδοσης. Ίσως γι’ αυτό η σιωπή εδώ δεν μοιάζει ποτέ άδεια· μοιάζει να κουβαλά τη μνήμη όσων πέρασαν πριν από εμάς.

 

Ο δρόμος για τον Μαλέα

Από τα Βελανίδια, το χωριό-έκπληξη με τα λευκά σπίτια και τον έντονα νησιώτικο χαρακτήρα, ξεκινά το μονοπάτι προς τον φάρο. Σκαρφαλωμένο στις πλαγιές του Μαλέα, το χωριό μοιάζει περισσότερο με νησί του Αιγαίου παρά με χωριό της Πελοποννήσου.  Κι όμως, πίσω από τη γαλήνη του οικισμού ξεκινά μία από τις πιο άγριες και εμβληματικές διαδρομές της νότιας Ελλάδας, μέσα σε ένα τοπίο που για αιώνες συντρόφευσε ναυτικούς, βοσκούς και προσκυνητές.

Στην αρχή περνάς ανάμεσα σε αυλές και ασβεστωμένους τοίχους, όμως σύντομα αφήνεις πίσω σου τον οικισμό και χάνεσαι μέσα σε ένα τοπίο από ξερολιθιές, χαμηλή βλάστηση και βραχώδεις πλαγιές. Λίγο πιο έξω συναντάς την Παναγία τη Δεκαπενταύγουστρα και στη συνέχεια τον Άγιο Μύρο, με τη μικρή εκκλησία και την πηγή που μοιάζει σχεδόν θαυματουργή μέσα στην άνυδρη γη του Μαλέα.

Από εκεί και πέρα αρχίζει ο πραγματικός δρόμος για τον Μαλέα. Το μονοπάτι ακολουθεί για αρκετή ώρα την απόκρημνη ακτογραμμή, άλλοτε πλησιάζοντας το πέλαγος και άλλοτε ανεβαίνοντας πάνω από τους βράχους. Το βλέμμα χάνεται διαρκώς στο Μυρτώο. Η θάλασσα ανοίγεται ατελείωτη, οι πλαγιές κατεβαίνουν απότομα προς το νερό και ο άνεμος συνοδεύει σχεδόν κάθε βήμα. Όσο προχωράς, ο κόσμος αρχίζει να αδειάζει. Λιγοστεύουν τα σημάδια της ανθρώπινης παρουσίας. Μένουν η πέτρα, τα φρύγανα, ο ουρανός και το πέλαγος. Ένας τόπος αυστηρός, ανεμοδαρμένος, που δεν προσπαθεί να γίνει φιλικός.

Κάπου εκεί αρχίζεις να καταλαβαίνεις γιατί ο Μαλέας απέκτησε σχεδόν μυθικές διαστάσεις στη μνήμη των ναυτικών. Δεν χρειάζεται να φυσά δυνατά. Αρκεί να σταθείς για λίγο στην άκρη του μονοπατιού και να κοιτάξεις το πέλαγος να ανοίγεται προς κάθε κατεύθυνση. Για αιώνες αυτό το ακρωτήρι υπήρξε ένα από τα δυσκολότερα περάσματα της Μεσογείου. Από εδώ περνούσαν τα πλοία που συνέδεαν τη Δυτική Μεσόγειο με το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ οι άνεμοι και τα απρόβλεπτα ρεύματα γέννησαν αμέτρητες ιστορίες ναυαγίων και θρύλους που επιβιώνουν μέχρι σήμερα.

Ύστερα από περίπου δύο ώρες πορείας, όταν έχεις σχεδόν πειστεί πως ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά παρά μόνο βαθύτερα μέσα στον άνεμο και στους βράχους, ο φάρος εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά σου. Δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος ούτε επιβλητικός. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή μοιάζει να συμπυκνώνει ολόκληρη τη διαδρομή. Ένα ανθρώπινο σημάδι στην άκρη ενός κόσμου, παραδομένο στο πέλαγος. Τις καθαρές μέρες το βλέμμα φτάνει μέχρι τα Κύθηρα. Όταν όμως ο καιρός αγριεύει, καταλαβαίνεις γιατί ο τόπος αυτός έγινε συνώνυμο του φόβου αλλά και του σεβασμού των ναυτικών.

Ο πέτρινος φάρος του Κάβο Μαλιά στέκει εδώ από τον 19ο αιώνα, αμετακίνητος απέναντι στους ανέμους και στα περάσματα των πλοίων. Για δεκαετίες αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα φώτα προσανατολισμού των ελληνικών θαλασσών και ακόμη σήμερα συνεχίζει να σηματοδοτεί αυτό το άγριο άκρο της στεριάς.

Γύρω του απλώνονται μόνο πέτρα, ουρανός και θάλασσα. Κι όταν έρθει η ώρα της επιστροφής, είναι αυτή η εικόνα που μένει περισσότερο από καθετί άλλο.

Όσο προχωράς, οι ήχοι λιγοστεύουν. Στο τέλος μένουν μόνο ο άνεμος, τα κύματα και ο ρυθμός των βημάτων.

Υπόγειοι κόσμοι

Αφήνοντας πίσω τις ακτές του Μαλέα και ανηφορίζοντας προς το χωριό της Καστανιάς, το τοπίο αλλάζει ξανά πρόσωπο. Οι γυμνοί βράχοι και η αλμύρα δίνουν τη θέση τους στις πλαγιές του Πάρνωνα. Ύστερα από τόσες διαδρομές στην άκρη της στεριάς, το ταξίδι οδηγεί τώρα προς το εσωτερικό της γης. Κρυμμένο μέσα στο βουνό βρίσκεται το Σπήλαιο Καστανιάς, ένας τόπος που μοιάζει να ανήκει σε έναν διαφορετικό χρόνο.

Η ιστορία της ανακάλυψής του μοιάζει σχεδόν με θρύλο. Λένε πως το 1920 ένας βοσκός, ο Κώστας Στιβακτάς, παρατήρησε μέλισσες να μπαινοβγαίνουν σε μια σχισμή του εδάφους. Ακολουθώντας τες, βρέθηκε μπροστά σε έναν άγνωστο μέχρι τότε κόσμο που η φύση σμίλευε αργά και αθόρυβα επί εκατομμύρια χρόνια.

Η πραγματική εντύπωση όμως έρχεται μόλις περάσεις την είσοδο. Η θερμοκρασία πέφτει, οι ήχοι σβήνουν και το βλέμμα χρειάζεται λίγο χρόνο για να συνηθίσει το ημίφως. Έπειτα σηκώνεις το κεφάλι. Χιλιάδες σταλακτίτες κρέμονται από την οροφή σαν πέτρινες ρίζες. Άλλοι μοιάζουν με κουρτίνες, άλλοι με κολόνες, άλλοι με παράξενα γλυπτά που άφησε μισοτελειωμένα κάποιος αόρατος τεχνίτης. Καθώς προχωράς στις διαδοχικές αίθουσες, η φαντασία αρχίζει να βλέπει μορφές παντού: πρόσωπα, ζώα, σκιές και σχήματα που αλλάζουν ανάλογα με το φως και τη γωνία από την οποία τα κοιτάζεις.

Σε κάποιο σημείο σταματάς να σκέφτεσαι το μέγεθος ή την ηλικία του σπηλαίου και απλώς παρατηρείς. Το νερό εξακολουθεί να στάζει αργά από την οροφή, συνεχίζοντας μια διαδικασία που ξεκίνησε πριν από περίπου τρία εκατομμύρια χρόνια και δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Οι αποχρώσεις του λευκού, της ώχρας, του κεχριμπαριού και του κόκκινου δίνουν στους σχηματισμούς μια σχεδόν ζωντανή όψη, ενώ σε ορισμένα σημεία η πέτρα μοιάζει να φωτίζεται από μέσα. Αν το Απολιθωμένο Δάσος θυμίζει έναν κόσμο που ακινητοποιήθηκε μέσα στον χρόνο, το Σπήλαιο Καστανιάς αποκαλύπτει το ακριβώς αντίθετο: έναν κόσμο που εξακολουθεί να δημιουργείται αργά, στα σκοτεινά, μακριά από το φως και τα ανθρώπινα βλέμματα.

 

Το πρόσωπο του πελάγους

Στα Βάτικα η θάλασσα αλλάζει συνεχώς πρόσωπο. Η Πούντα, το Μάγγανο και ο Νερατζιώνας σχηματίζουν έναν μεγάλο αμμώδη όρμο απέναντι από την Ελαφόνησο, ενώ στην Αγία Μαρίνα το Πηγάδι, η Λυγιά και το Κανατάκι συνδυάζουν τιρκουάζ νερά με το ιδιαίτερο τοπίο του Απολιθωμένου Δάσους. Στα Βελανίδια, ο Γυαλός, ο Καλέβολος και ο Άγιος Παύλος παραμένουν ήσυχοι όρμοι μέσα σε ένα άγριο τοπίο. Απέναντι, η Ελαφόνησος μοιάζει τόσο κοντινή ώστε γίνεται μέρος της ίδιας εικόνας. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως ο Μαλέας δεν είναι μόνο ένας τόπος διακοπών, αλλά ένα σύνορο ανάμεσα στη στεριά και το πέλαγος.

Ίσως γι’ αυτό ορισμένοι τόποι δεν τελειώνουν όταν φεύγεις. Σαν αόρατο νήμα, συνεχίζουν να σε ακολουθούν για πολύ καιρό ακόμη.

 

Για την Αλεξία, που έβρισκε τα νήματα που συνδέουν τα πάντα εκεί όπου οι περισσότεροι δεν κοιτούσαν καν.

Προτάσεις

info's

ΜΟΥΣΕΙΑ

Αρχαιολογικό Μουσείο Νεάπολης Βοιών Ένα μικρό αλλά εξαιρετικά προσεγμένο μουσείο, με ευρήματα που αναδεικνύουν την ιστορία των Βατίκων από την προϊστορία έως τους ιστορικούς χρόνους. https://www.amnv.gr.

Πινακοθήκη – Βιβλιοθήκη «Αχιλλέας Βαρβαρέσος» Εγκαινιάστηκε το 2023 φιλοξενεί σημαντικό μέρος του έργου του Βατικιώτη ζωγράφου Αχιλλέα Βαρβαρέσου, με θαλασσογραφίες, τοπιογραφίες και έργα εμπνευσμένα από τα τοπία των Βατίκων. Τηλ.: 27340 29327

Μουσείο Ναυτικής Τέχνης και Παράδοσης Ένας χώρος αφιερωμένος στη ναυτική ιστορία και παράδοση των Βατίκων, με εκθέματα που φωτίζουν τη στενή σχέση των κατοίκων με τη θάλασσα, τη ναυσιπλοΐα και την αλιεία. Τηλ.: 27340 24050, http://www.nm-neapolis.gr.

ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΑ ΒΑΤΙΚΑ 

Η Νεάπολη διαθέτει ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια και μικρούς ξενώνες για κάθε τύπο ταξιδιώτη, αποτελώντας ιδανική βάση για την εξερεύνηση ολόκληρης της περιοχής των Βατίκων.

ΑΪΒΑΛΙ HOTEL Από το 1980, το οικογενειακό ξενοδοχείο Αϊβαλί υποδέχεται επισκέπτες στη Νεάπολη, δίπλα στη θάλασσα. Τα δωμάτιά του διαθέτουν θέα προς τον Λακωνικό Κόλπο, την Ελαφόνησο και τα Κύθηρα, ενώ το ελληνικό πρωινό με τοπικά προϊόντα συμπληρώνει την εμπειρία φιλοξενίας. Τηλ.: 27340 22287 & 27340 22561, www.aivalihotel.gr 

STATHAKIS ROOMS Σε ήσυχο σημείο της Νεάπολης, το Stathakis Rooms αποτελεί ιδανική βάση για την εξερεύνηση των Βατίκων, της Ελαφονήσου και του Κάβο Μαλιά. Τηλ.: 27340 22038

MYRIAM SPA & LUXURY SUITES Στην Αγία Κυριακή Μονεμβασίας, το Myriam Spa & Luxury Suites συνδυάζει κομψές σουίτες με υπηρεσίες spa και ευεξίας, για στιγμές χαλάρωσης δίπλα στη θάλασσα. Τηλ.: 27320 63022 & 27320 23516, Κ. 6947 300679, www.myriamspa.com 

ΓΕΥΣΕΙΣ ΒΑΤΙΚΩΝ

Η σχέση των Βατικιωτών με τη θάλασσα αποτυπώνεται και στο τραπέζι. Στο μικρό αλιευτικό καταφύγιο του Αυλοσπήλου τα καΐκια συνεχίζουν να φέρνουν καθημερινά το ψάρι της ημέρας, ενώ στα ουζερί και τις ταβέρνες της Νεάπολης πρωταγωνιστούν οι θαλασσινοί μεζέδες και ο περίφημος «χάλος», το πλοκάμι χταποδιού στα κάρβουνα.

Ξεχωριστή θέση στην τοπική κουζίνα έχουν επίσης τα τσαΐτια με χλωρό τυρί και δυόσμο, τα καλτσούνια με χόρτα και αρωματικά, αλλά και το περίφημο βατικιώτικο κρεμμύδι, μια τοπική ποικιλία με μακρά ιστορία που εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί σε πολλές συνταγές της περιοχής.

Τα τελευταία χρόνια αναβιώνει και το παραδοσιακό υδρόμελο, το ποτό που παράγεται από τη ζύμωση μελιού και νερού και συνδέεται με μια παλιά μελισσοκομική παράδοση της περιοχής.

ΠΟΥ ΝΑ ΓΕΥΤΕΙΤΕ ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ 

LOVEAT BY MARIANTI Στην καρδιά της Νεάπολης, το Loveat by Marianti συνδυάζει καφέ, γλυκές δημιουργίες και σπιτικές γεύσεις σε έναν φιλόξενο χώρο που αγαπούν ντόπιοι και επισκέπτες. Τηλ.: 27340 22308, 27345 01025, Instagram: @loveat_by_marianti

ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ ΝΕΡΑΪΔΑ Το Ζαχαροπλαστείο Νεράιδα συνεχίζει την παράδοση των χειροποίητων γλυκών στη Νεάπολη, με σιροπιαστά, γλυκά βιτρίνας, τάρτες και χειροποίητα παγωτά που βασίζονται σε ποιοτικές πρώτες ύλες και τοπικές γεύσεις. Τηλ.: 27340 22277, www.neraida.com.gr 

ΤΑ ΒΑΤΙΚΑ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ – ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ

Από το 1957 η οικογένεια Κωνσταντινάκου διατηρεί ζωντανή την αρτοποιητική και ζαχαροπλαστική παράδοση των Βατίκων. Φρέσκο ψωμί, χειροποίητα γλυκά και τα χαρακτηριστικά βατικιώτικα παξιμάδια αποτελούν γεύσεις που έχουν ταυτιστεί με τη Νεάπολη.
Θ. Κολοκοτρώνη 22 & Λεωφ. Σπάρτης 56, Νεάπολη. Τηλ.: 27340 22307 & 27340 29256.

POSTO

Σημείο καθημερινής εξυπηρέτησης στην παραλιακή της Νεάπολης, με καφέ, είδη mini market, κάβα, καπνικά προϊόντα και υπηρεσίες μαζικής εστίασης. Ιδανική στάση πριν ή μετά τις εξορμήσεις στα Βάτικα.
Ακτή Βοιών 140, Νεάπολη. Τηλ.: 27340 22443.

Θα το βρείτε στο

τέυχος 149

Στο ίδιο τεύχος