Το Menalon Trail είναι από τα πλέον διαφημισμένα πεζοπορικά μονοπάτια, μια διαδρομή με 8 τμήματα, το καθένα με τη δική του ιδιαιτερότητα. Συνδέει αρκαδικά χωριά που ξεχωρίζουν για τη γραφικότητα και την ομορφιά τους. Πέρα από τη φύση, θα απολαύσεις και τη φιλοξενία. Δεν είναι μόνο η Βυτίνα, η Δημητσάνα και η Στεμνίτσα. Όλα τα χωριά έχουν τη δική τους ομορφιά και σε καλούν να τα ανακαλύψεις. Και φυσικά, ο καλύτερος τρόπος είναι πεζοπορώντας.

Βυτίνα – Νυμφασία (Menalon Trail, διαδρομή 5)

Η γνωστή μας Βυτίνα είναι το κέντρο της περιοχής με τη μεγαλύτερη τουριστική ανάπτυξη. Αξίζει να την επισκεφθείς και να τη χρησιμοποιήσεις ως βάση για την εξερεύνηση του Μαινάλου. Το μονοπάτι προς Νυμφασία, η πέμπτη διαδρομή του Menalon Trail, ξεκινά από την παλιά Βυτίνα, έναν οικισμό λίγο έξω από το χωριό. Η διαδρομή είναι πολύ καλά σηματοδοτημένη με έγχρωμα ταμπελάκια με το χαρακτηριστικό καλλιγραφικό Μ, ίσως καλύτερα από τα περισσότερα στην Ελλάδα. Κι όμως, η σήμανση δεν έχει συντηρηθεί παντού: σε αρκετές πινακίδες το χρώμα έχει ξεβάψει, ενώ σε ορισμένα σημεία δεν είναι σαφές προς τα πού συνεχίζει το μονοπάτι.

Θεωρητικά, η διαδρομή Βυτίνα–Νυμφασία–Μαγούλιανα μπορεί να ολοκληρωθεί αυθημερόν. Αυτός ήταν και ο στόχος μας, όμως ένα λάθος στην αρχή μάς έβγαλε σε χωματόδρομο, τον οποίο ακολουθήσαμε για περίπου μία ώρα μέχρι να το καταλάβουμε. Χάσαμε χρόνο και τελικά ολοκληρώσαμε τη διαδρομή τη δεύτερη μέρα. Οπότε προσοχή: αν για ώρα δεν βλέπεις πινακάκι με το Μ —που κανονικά εμφανίζεται συχνά— μάλλον έχεις βγει εκτός πορείας.

Στη σωστή ρότα κατηφορίζουμε με ενθουσιασμό, κάνοντας τα πρώτα μας βήματα μέσα από χαμηλή βλάστηση στο μονοπάτι του Μαινάλου. Σύντομα φτάνουμε στη θέση Μαύρα Λιθάρια. Εδώ θα συναντήσουμε τον ποταμό Μυλαόντα να διασχίζει με τα ορμητικά νερά του το στενό φαράγγι, που οι ντόπιοι αποκαλούν Συμπληγάδες. Η πρώτη μας στάση είναι στο κιόσκι δίπλα στο φαράγγι. Ο αέρας του βουνού μάς δίνει την απαραίτητη ενέργεια για να συνεχίσουμε. Σκαρφαλώνουμε και ξαφνικά ανοίγεται η θέα στα γύρω βουνά και, για πρώτη φορά, αντικρίζουμε τη Μονή Κερνίτσης.

Η επόμενη στάση είναι στο ιστορικό μονότοξο γεφύρι της Τζαβάραινας, που κάποτε ένωνε τη Βυτίνα με τη Νυμφασία. Εδώ δημιουργούνται βάθρες, ιδανικές για βουτιές το καλοκαίρι. Προσοχή: δεν περνάς το γεφύρι — ανεβαίνεις μόνο για να αγναντέψεις και να φωτογραφίσεις. Το μονοπάτι συνεχίζει παράλληλα με το ποτάμι, χωρίς να αλλάξεις όχθη. Για μεγάλο τμήμα το ακολουθείς δίπλα στο νερό και στη συνέχεια γίνεται ανηφορικό, μέχρι που χάνεσαι μέσα σε πυκνή βλάστηση, κυρίως από βελανιδιές. Σε δυόμιση με τρεις ώρες φτάνεις στην Νυμφασία.

Νυμφασία

Πήρε το όνομά της από τη Νυμφασία Κρήνη, την περίφημη πηγή όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, σύχναζαν οι Νύμφες. Μπορείς ακόμη και σήμερα να τις φανταστείς να παίζουν και να γελούν στα νερά, μέσα σε μια αίσθηση ανεμελιάς. Την ηρεμία αυτή, λένε, διέκοπτε ο Πάνας. Η παρουσία του προκαλούσε πανικό — όχι άδικα, αν σκεφτεί κανείς τη φύση του. 

Την ονομασία Νυμφασία κέρδισε το χωριό από τη γειτονική Βυτίνα, που επίσης τη διεκδικούσε. Γρανίτσα ήταν η προηγούμενη σλάβικη ονομασία του, που κατά μία εκδοχή σημαίνει δενδρότοπος. Διασχίζοντας το χωριό, σου κάνουν εντύπωση τα όμορφα πέτρινα σπίτια και οι περιποιημένοι κήποι, με αποκορύφωμα το παλιό σχολείο. Συναντήσαμε και αρκετά ζώα — άλογα, γαλοπούλες και κοπάδι με πρόβατα. Στην πλατεία θα συναντήσεις την ταβέρνα του Παναγόπουλου, με τους ζωγραφισμένους τοίχους και τον φροντισμένο χώρο. Πρόκειται για μια κλασική επαρχιακή ταβέρνα, με έμφαση στο κρέας και στα μαγειρευτά, όπου τα υλικά ακολουθούν την εποχή — χόρτα, μανιτάρια και ό,τι δίνει ο τόπος. Η ατμόσφαιρα παραμένει απλή και φιλική, όπως παλιά.

Τα σημάδια του μονοπατιού σε οδηγούν προς την έξοδο του χωριού, στην Αγία Τριάδα, τη μεγάλη εκκλησία που ξεχωρίζει με το καμπαναριό της. Από εκεί, το μονοπάτι συνεχίζει προς τη μονή Κερνίτσης και τα Μαγούλιανα.