Ο Yiorgis (2011) του Πάνου Κοκκινιά ανήκει στη σειρά Leave Your Myth in Greece — μια ειρωνική ανατροπή του παλιού τουριστικού Live Your Myth in Greece.
Πίσω από την ειδυλλιακή ελληνική θάλασσα, ο φωτογράφος αφήνει ένα από τα ισχυρότερα εθνικά μας σύμβολα μετέωρο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο εικονιζόμενος είναι ο φωτογράφος Γιώργης Γερόλυμπος και η αμφισημία της σκηνής είναι σκόπιμη.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, το έργο επιστρέφει στο ΕΜΣΤ, στην έκθεση South by Southeast - Προς-Ανατολίζοντας τη Συλλογή, σε επιμέλεια Κατερίνας Γρέγου, που παρουσιάζεται στον 2ο όροφο του μουσείου.
Η εικόνα μοιάζει παράξενα επίκαιρη. Ο μύθος εξακολουθεί να επιπλέει. Το ερώτημα είναι αν αντέχει ακόμη το βάρος.
Prologos: …Ο αθλητής Νίκος Λαζαρίδης
κατά τον τερματισμό του στο Artemisio Mountain Running 2025.
Εδώ δεν τρέχει το σώμα.
Εδώ τρέχει η απόφαση.
Κι είναι πιο γρήγορη από όλα μας τα “δεν μπορώ”.
Γιατί μερικές διαδρομές δεν τις γράφουν τα πόδια —
τις γράφει η ψυχή.
Prologos: …κι όμως, πάντα ανθίζει μέσα στα χαλάσματα∙ σαν το
κυκλάμινο γυρεύει πάντα η ζωή ένα πέρασμα, υπόσχεση
συνέχειας για τη ζωή που δεν σταματά να ξαφνιάζει.
Καλό μας φθινόπωρο.
…κι όμως, πάντα ανθίζει μέσα στα χαλάσματα∙ σαν τοκυκλάμινο γυρεύει πάντα η ζωή ένα πέρασμα, υπόσχεσησυνέχειας για τη ζωή που δεν σταματά να ξαφνιάζει.Καλό μας φθινόπωρο.
Prologos: Δεν είναι καλοκαίρι για όλους.
(Για όποιον βλέπει).
Ξαναθυμόμαστε πως είμαστε Ένα.
Στο ίδιο σώμα.
Στο ίδιο κύτταρο που λέγεται Γη.
Και μ’ ένα πόδι στην ουτοπία.
Quote 1: «Ακόμα λίγο, κι η άνοιξη αυτό το χρόνο θα ‘μενε κρυμμένη στη γη».
Keimeno (part1):
Ανέβηκα τα σκαλοπάτια τα λαξεμένα σε ψηλούς βράχους και βγήκα στο οροπέδιο που απλωνόταν μπροστά μου σαν τεράστιο αυτί. Πέρα οι λόφοι κολυμπούσαν στο φως κι είχαν το χρώμα που παίρνουν τα σφαχτάρια στο τσιγκέλι. Όπου κι αν γυρνούσα τα μάτια έβλεπα ξερή λάσπη, σκασμένη. Ούτε πράσινο φύλλο, ούτε λουλούδι, ούτε μια μέλισσα. Κι ο αέρας μύριζε βαριά σαν να ‘βγαινε από άδειο πιθάρι.
Καθώς περπατούσα μου φάνηκε πως άκουγα να τρέχουνε νερά, βαθιά σε υπόγεια λούκια. Κόλλησα χάμω τ’ αυτί μου κι άκουσα καθαρά μαζί με τα νερά που γλουγλουκίζανε κι ένα ανάλαφρο θρόισμα.
Βγάζω από την τσέπη το μαχαίρι μου, το μπήγω στη γη —το ‘νιωσα να χώνεται όπως στο κρέας ενός μεγάλου ψαριού— κι αρχίζω να τη χαράζω, να τη σκίζω φέτες φέτες, τραβώντας με δύναμη τη σκληρή κρούστα που τη σκέπαζε.
Και τότε, τι θαύμα! Χιλιάδες μπουμπούκια και λουλούδια με τσαλακωμένα πέταλα, άσπρες, ρόδινες και μαβιές ρίζες, αμέτρητα σπαθωτά φύλλα, μαμούνια, σερσέγκια με σουβλερές μύτες, θαλασσοπράσινες κρεατόμυγες, χρυσαλλίδες και πεταλούδες με διπλωμένα φτερά, αποκαλύφθηκαν ολόκληρος κοιμισμένος κόσμος, που οι αχτίνες του ήλιου σιγά σιγά τον ζέσταιναν, τον ξεμούδιαζαν, τον ξυπνούσαν από τη νάρκη του.
Το γρασίδι, σγουρό, ψήλωνε τρίζοντας ολόγυρά μου. Ο αέρας μοσκοβολούσε. Ένα πουλί βγήκε απ’ τον κρυψώνα του, τίναξε τα χώματα απ’ τις φτερούγες του και μου είπε: «Ακόμα λίγο, κι η άνοιξη αυτό το χρόνο θα ‘μενε κρυμμένη στη γη».
