Jun26

Edit #121

Edit #121

Κείμενο - Φωτογραφία: Θάλεια Νουάρου

«Έτσι που ό,τι έρχεται από έξω
αναγκαστικά να ελαφραίνει πολύ
ώσπου να µας βρει.»

 

Ένα καράβι αρµενίζει στο βάθος. Είναι η Αµοργός. 
Απεκδυόµενη τα περιττά, γυµνή ακολουθεί τη γραµµή του ήλιου πάνω στη θάλασσα.

Σε κάποιο παράλληλο σύµπαν ο Χένρι Μίλερ γράφει ακόµη για την Ελλάδα. Πως θες να κολυµπήσεις στον ουρανό, να πετάξεις τα ρούχα σου, να πηδήξεις τρέχοντας και να βουτήξεις στο γαλάζιο. Και πως ό,τι και αν κοιτάξεις είναι σαν να το βλέπεις (ακόµα) για πρώτη φορά.

Αλλού ξηµερώνει... Οι πρώτες ηλιαχτίδες εισβάλλουν στα ταβερνεία της Ιχθυόσκαλας κι ο κόσµος χορταίνει µε ζεστή κακαβιά καλωσορίζοντας τη µέρα που έρχεται.

Κάπου στην έρηµο του Αγίου Όρους, ίσως κάποιος ν’ αντικρίζει τον Θεό και τους δώδεκα γυµνούς καλόγερους που κατοικούν στην κορυφή του.

Στον Λάδωνα, ο Απόλλωνας κυνηγάει τη ∆άφνη κι ο τραγοπόδαρος Πάνας την όµορφη Σύριγγα – στο Μπίλιοβο ακούγεται µια ψαλµωδία.

«Και επεθεώρησεν ο παντογνώστης Θεός όλα όσα εδηµιούργησε, και είδεν ότι τα πάντα ήσαν εξαιρετικώς καλά, το καθένα µε τον σκοπόν και την χρησιµότητα του».

Ακούω τη βροχή και ψάχνω λέξεις – τί θα ‘πρεπε να ‘ταν η άνοιξη;

Ζωή από νερό, χειρονοµίες ευγενικές και λέξεις που στεριώνουν την αγάπη. Τραµπάλα, κρυφτό, τυφλόµυγα, κυνηγητό – χρήσιµα παιδικά παιχνίδια. Φασκόµηλο και δενδρολίβανο, γαρύφαλλο, κανέλα, πορτοκάλι. Σώµατα ποθητά κι η τρυφερότητα που συγκρατεί τον κόσµο – χωρίς µεγάλη προσπάθεια. «Σαν να κατοικούσαµε όλοι σε δεντρόσπιτα στον βυθό µιας λίµνης, έτσι που ό,τι έρχεται από έξω αναγκαστικά να ελαφραίνει πολύ, ώσπου να µας βρει»1

Άνοιξη είναι αυτό που θα βρει τρόπο και θα γεννηθεί, λίγα λουλούδια στο βάζο κι η βεβαιότητα για το καλοκαίρι.

Καλή Ανάσταση.