Μαρ15

Edit #120

Edit #120

Κείμενο: Θάλεια Νουάρου - Φωτογραφία: Αλεξία Τούλιου

«Το πραγματικό ταξίδι της ανακάλυψης δεν συνίσταται στην αναζήτηση νέων τοπίων αλλά στην απόκτηση νέας προοπτικής».

Κοίταξα μια στιγμή πίσω μου κι είδα τον χρόνο να αλλάζει. Μου αποκαλύφθηκε το συνεχές, μα δεν ήμουν έτοιμη να το κατανοήσω. Το μυαλό, βλέπεις, συχνά αντιστέκεται στις μεγαλύτερες αλήθειες. Κι εκεί που όλα τ’ ανείπωτα μοιάζει πως έχουν ειπωθεί, μια πόρτα ανοίγει την πύλη στον χρόνο.

Ύστερα χόρεψα. Για το ανώφελο, το τίποτα που γίνεται καινούριο. Κάποτε αδέξια, κάποτε επίπονα, μ’ ανάσα ή χωρίς, ως την απέναντι όχθη. Παρατηρώντας, ακολουθώντας, φεύγοντας, ταξιδεύοντας με μια υπόνοια ελευθερίας κι ανάγκη πολύτιμης ροής. «Άλλος τρόπος από το σώμα δεν υπάρχει».

Μια ζωή χτίζουμε. Με τρύπες, τοίχους και ρωγμές, μυστικές εισόδους και περίπλοκα περάσματα –με τις αναπηρίες μας, το παιχνίδι των σκιών. Με επαφή και με αντίσταση, πτώσεις, ματαιώσεις, θαμμένες μνήμες, φόβους κι απώλειες, μα και τυχαίες συναντήσεις. Με εχθρούς, φίλους κι αναπόφευκτες συγκρούσεις. Τι μένει από όλ’ αυτά; Οι ποιότητες που αφήνουν στην ψυχή.

Στα κιτάπια της ιαπωνικής ποίησης ανακαλύπτει κανείς διαμάντια αναφορικά με τον χειμώνα. Πως τότε συναντιέται ο Διόνυσος με τον Πλούτωνα περιπαίζοντας πίσω από μάσκες την αλαζονεία της εξουσίας. Κι ενώ όλοι χορεύουν και γλεντούν, γεννιούνται θεάνθρωποι με την αφάνταστη αίσθηση της τρυφερότητας του απόκοσμου. Αυτήν την τρυφερότητα αναζητούμε κι εμείς. Στην αρχόντισσα Ανδρίτσαινα, τις κορφές των γιγάντων της Πίνδου, τον δρόμο για την Ελευσίνα και σε τόπους ακίνητους στη σιωπή του χειμώνα.

Στην προσπάθεια του ανθρώπου να μετρηθεί με τον θάνατο, κόσμοι μακρινοί, βαθιά ριζωμένοι στην ιστορία συνομιλούν τις μεγάλες αλήθειες τους. Με μόνο μέσο το συλλογικό ασυνείδητο που κάποτε μυστηριακά αφουγκραζόμαστε, τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν στον χειμώνα. Στο βάθος, τη σιγή, τη στροφή προς τα μέσα. Εκεί στα σκοτεινά κοιμάται ο σπόρος που θα αναδυθεί. Προηγείται πάντα η κατάδυση.

Από πού αναπνέει αυτός ο τόπος; Πού ριζώνει και πού ακουμπά; Πόσα θαμμένα μυστικά κρύβει στα σπλάχνα του; Πόσο στ’ αλήθεια τον γνωρίζουμε; 120 τεύχη μακριά, ξετυλίγουμε αλπικές «καρδιές», πόλεις κάτω από πόλεις, την ιστορία της γραφής και των ανθρώπων που ίσως κάποτε να ευτύχησαν.

«Το πραγματικό ταξίδι της ανακάλυψης δεν συνίσταται στην αναζήτηση νέων τοπίων αλλά στην απόκτηση νέας προοπτικής» γράφει ο Προυστ. Στο μέσα μας νέο τοπίο. Το σώμα αυτό από κάπου ξεκίνησε και κάπου πρέπει να φτάσει. Στο μεταξύ, δεν χάνεται τίποτα. Χαμένος χρόνος δεν υπάρχει. Τα πάντα επιστρέφουν σε μας. Κι εμείς άπειροι, στο άπειρο του κόσμου.