Νοε05

Ο Γοργοπόταμος αργεί...

Δεν ξέρω τι θα βγάλει αυτή η κάλπη, η γι’ άλλη μια φορά στημένη από τους ίδιους κάλπικους ανθρώπους και μηχανισμούς.
Αυτό που ξέρω είναι ότι, η αλήθεια φανερώνεται όταν το ψέμα παύει πια να θορυβεί. Όταν παιάνες, τύμπανα και ιαχές σιγήσουν, τότε μετράμε λάφυρα και τραυματίες, νεκρές και ζωντανές ελπίδες.

κείμενο: Ελένη Α. Παπαδοπούλου

Δεν ξέρω τι θα βγάλει αυτή η κάλπη, η γι’ άλλη μια φορά στημένη από τους ίδιους κάλπικους ανθρώπους και μηχανισμούς.
Αυτό που ξέρω είναι ότι, η αλήθεια φανερώνεται όταν το ψέμα παύει πια να θορυβεί. Όταν παιάνες, τύμπανα και ιαχές σιγήσουν, τότε μετράμε λάφυρα και τραυματίες, νεκρές και ζωντανές ελπίδες.

Και ξέρω ακόμα ότι, αφού αριστεροί και δεξιοί, αντεξουσιαστές και κεντροσοσιαλίζοντες, και χριστιανοί και άθεοι και «δωδεκάθεοι»..., δεν έκαναν την προσδωκόμενη υπέρβαση του ΕΓΩ τους και δεν θυσίασαν το μαγαζάκι τους για τον κοινό σκοπό τον μέγα, ο Γοργοπόταμος αργεί και ο εχθρός λεηλατεί και θριαμβεύει. Και τα φυτίλια του εμφυλίου κρατάει στα χέρια του και τα ανάβει όπου κι όπως τον συμφέρει για να σκορπάει το ποίμνιο, να το ξεμοναχιάζει, και με την ησυχία του αργά-αργά να το ξεκοκαλίζει. Ένα τέτοιο φυτίλι είναι οι λαθρομετανάστες... Εισαγόμενη δυστυχία προς μισθοφορική χρήση εξευτελιστικά αμειβόμενη. Αυτό ειδικά το φυτίλι είναι νευροχειρουργικά υπολογισμένο, εμποτισμένο με εκρηκτικό δηλητήριο για να φυτεύει πυρκαγιές ανάμεσά μας, να μας κρατάει σε σύγχυση και στον μικρόκοσμό μας απασχολημένους...

Ξέρω και κάτι ακόμα.
Όταν στην πολιτική μας ζωή δεν υπάρχει ούτε ένας που να μπορούμε να τον εμπιστευτούμε, ούτε μια έντιμη φωνή, τότε το κύκλωμα έχει κουμπώσει με ομοίους του και όλοι οι πιθανοί καθαροί είναι απ’ έξω.
Και τότε ο λαός πρέπει να ψάξει εκεί, στο έξω...

Δεν ξέρω, λοιπόν, τι θα βγάλει αυτή η κάλπη.
Αν όμως δεν βγάλει μια θεαματική ανατροπή τέτοια που να αποκλείει ακόμα και τους σχεδιασμούς νοθείας, ετοιμάσου για το τίμημα. Γιατί δεν γίνεται, 10 εκατομμύρια Έλληνες εντός και άλλοι τόσοι ανά τον κόσμο, να μην μπορούμε να ξεφορτωθούμε 100-200 βδέλλες απ’ το σβέρκο μας, να μετράμε τις αυτοκτονίες σε χιλιάδες και να μην πληρώσουμε το τίμημα... Να φεύγουν από τη ζωή αθώοι χωρίς να πάρουν έστω ένα κάθαρμα μαζί τους.

Δεν ξέρω τι θα γεννήσει αυτή η κάλπη.
Αν όμως δεν γεννήσει τη λύτρωση, θυμήσου πως οι παππούδες σου «έδεναν» τα μελίσσια στην ξερολιθιά. Στο περιβόλι σου η ελιά είναι χρυσός. Ασήμι στο βουνό το αγριοράδικο και γιατρικό του βράχου το θυμάρι. Το αμπέλι σου; το ψυχοφάρμακο που σε σηκώνει σε χορό και σε τραγούδι. Κι η «αμμουδιά του Ομήρου» η λευτεριά και το όνειρο που θέλουν να σου κλέψουν.
Στον Πηνειό, στην Τροιζηνία, στην Εύβοια, στους Μολάους..., όταν θα έρθουνε να σου πουλήσουν σίδερα και τσιμέντα, θυμήσου πόσο αργεί η καμμένη γη να μεγαλώσει δέντρο!