Σίκινος - Για τους λίγους εκλεκτούς και τυχερούς

Σίκινος - Για τους λίγους εκλεκτούς και τυχερούς

«Πρώτα αγαπούσα στο Χωριό, τώρα αγαπώ στο Κάστρο και µες στη Λότζια θα σφαχτώ που βασιλεύει τα’ άστρο». Σαν άλλη Ιθάκη την αγάπησε ο Οδυσσέας Ελύτης τη Σίκινο. Ίσως να µην ανταµώσανε ποτέ, το πνεύµα του όµως θα είναι για πάντα µαζί της.

Πύλος - Στα ίχνη του Νέστορα

Πύλος - Στα ίχνη του Νέστορα

Εκεί στον Νότο, το φως περισσεύει και όλα φαντάζουν δυνατά, όσο εγώ αποτυπώνω, µε ίχνη, το περίγραµµα αυτής της σαγηνευτικής ακτής της Πελοποννήσου, της Βοϊδοκοιλιάς, που παραµένει ανέγγιχτη από σύγχρονες παρεµβάσεις. Μέχρι το τέλος της αµµουδιάς έχω σχηµατίσει ένα τέλειο κεφαλαίο Ωµέγα. Σύµβολο απείρου στον αντικατοπτρισµό του, µα και κύκλος ανοιχτός για να µπορεί η µνήµη να πηγαινόερχεται στον χώρο και τον χρόνο. Και είναι κι αυτή η κοκκινωπή αλυσίδα συνεχώς µπλεγένη στα πόδια µου, εύθραυστα καµωµένη από ελαφριά µικροσκοπικά πετραδάκια που ξεβράζει το κύµα, σαν τα ταξιδεύει στην στεριά. Είναι ο απόηχος αιώνων τούτο το σκοτωµένο χρώµα τους, αποµεινάρια βασιλικής θυσίας, την οποία κάποτε τραγουδούσε ο ποιητής Όµηρος.

Βουτιά στο µπλε φαράγγι

Βουτιά στο µπλε φαράγγι

Ξαπλωµένη στο χώµα χορταίνω τις αισθήσεις µε παρών. Η µυρωδιά των ηλιοκαµένων πευκοβελόνων, το θρόισµα του ανέµου στα φύλλα του νεαρού πλάτανου, που δωρίζει άπλετη σκιά, το µεταξένιο χάδι µες την σµαραγδένια λίµνη Τσιβλού κι η σφιχταγκαλιά των ελάτων ολόγυρά µου είναι η τελειότητα της στιγµής, που µεταµορφώνεται σε αιωνιότητα. Μόνο ευγνωµοσύνη µπορεί να νιώσει κανείς.

Τα µονοπάτια της Τήνου - Περιπλάνηση στον µυστικό εσωτερικό της πλούτο

Τα µονοπάτια της Τήνου - Περιπλάνηση στον µυστικό εσωτερικό της πλούτο

Στην Τήνο ανταµώνει ο ουρανός και η θάλασσα, τα λιόδεντρα µε τα µελτέµια, το συµπαγές µάρµαρο µε τη λεπτή, διάφανη πίστη και το θεόπνευστο ανώνυµο χέρι που έχτισε πεζούλες, περιστερώνες και ξερολιθιές, έχτισε στοές στα γραφικά χωριά και µετουσίωσε το τοπίο σε χώρο µε καθηλωτική δυναµη και ενέργεια.